"این فقط یک دفترچه یادداشت نیست، بلکه یک ابزار مادام العمر است." - کارشناس صنعت

من دفترچه ای نمی خواهم که برای یک هفته خوب به نظر برسد و سپس در کشو فرو برود. من یک دفترچه می خواهم که بتوانم در محل کار، خانه و در حال حرکت به آن دست پیدا کنم. من صفحاتی می خواهم که زیر قلمم احساس خوبی داشته باشند، جلدی که در کیفم نگه داشته شود، و اندازه ای که سرعتم را کاهش ندهد. این همان نوت بوکی است که من مدام از آن استفاده می کنم. مشکل من ساده است. در جلسات یادداشت برداری می کنم. من لیست وظایف را می نویسم. من ایده هایی را ترسیم می کنم که در لحظات عجیب و غریب به من می رسند. من همچنین شماره تلفن، یادآوری‌های سریع و برنامه‌های تقریبی را برای محتوا، سفرها و پیگیری‌های مشتری ذخیره می‌کنم. یک نوت بوک ضعیف همه اینها را سخت تر می کند. صفحات پاره می شوند. لکه های جوهر. پوشش خم می شود. من استفاده از آن را متوقف می کنم، حتی اگر در ابتدا آن را دوست داشتم. این نوت بوک آن مشکل را به روشی آرام حل می کند. کاور در استفاده روزانه محکم به نظر می‌رسد، بنابراین وقتی آن را داخل کوله پشتی می‌کشم یا بین اتاق‌ها حمل می‌کنم نگران نباشم. صفحات صاف به نظر می رسند، که نوشتن را برای من آسان تر می کند. من می توانم از یک خودکار یا مداد استفاده کنم و بدون توقف برای مقابله با خطوط نامرتب یا خونریزی ادامه دهم. من همچنین دوست دارم که برای بسیاری از بخش های روز من مناسب باشد. یک صفحه می تواند یک جلسه کاری برگزار کند. صفحه بعدی می‌تواند فهرست مواد غذایی را در خود جای دهد. صفحه دیگری می تواند یک ایده پیش نویس برای یک پست، یک یادداشت کلاس یا یک برنامه تقریبی هفته را در خود جای دهد. این انعطاف پذیری برای من اهمیت دارد زیرا در یک روال زندگی نمی کنم. بعضی روزها پر از تماس است. بعضی روزها ساکت و پر از فکر هستند. نوت بوکی که بتواند هر دو را اداره کند، برای مدت طولانی مفید است. من این را در زندگی واقعی دیده ام. من یک دفترچه روی میز خود برای یادداشت های مشتری نگه می دارم. یکی دیگر را برای قطار سواری و کار کافی شاپ در کیفم نگه می دارم. یکی از دوستان من از همین سبک برای یادداشت های مدرسه در طول روز و برای ژورنال شخصی در شب استفاده می کند. وقتی می گویم نوت بوک باید جایگاه خود را به دست آورد، منظورم همین است. این باید با عادات واقعی مطابقت داشته باشد، نه اینکه فقط در قفسه زیبا به نظر برسد. من همچنین به احساس یک نوت بوک برای بازگشت به آن اهمیت می دهم. وقتی دوباره آن را باز می‌کنم، می‌خواهم صفحات واضح و خوانا باشند. می‌خواهم یادداشت‌هایم هفته‌ها بعد معنا پیدا کنند. می‌خواهم ایده‌هایم به‌جای پراکنده شدن در برنامه‌های تلفن، کاغذهای شل و تکه‌های تصادفی، کنار هم بمانند. به همین دلیل است که من سال ها از یک نوت بوک استفاده می کنم. بخشی از روال من می شود. کار من را نگه می دارد. برنامه های من را نگه می دارد. چیزهای کوچکی را در خود جای می دهد که وقتی بعداً به آنها نیاز پیدا کردم مهم هستند. اگر دفترچه‌ای می‌خواهید که مطابق با زندگی روزمره باشد، من به دنبال دفترچه‌ای می‌گردم که ساده، بادوام، و نوشتن آن آسان باشد. من برای انجام همه کارها به دفترچه نیازی ندارم. من فقط به یکی نیاز دارم که مدام با من ظاهر شود.

من فکر می کردم کاغذ فقط برای یادداشت است. اکنون از آن به عنوان ابزار تفکر روزانه خود استفاده می کنم. وقتی گوشی من پر از هشدار می شود، ذهنم هم شلوغ می شود. یک پیام را خواندم، یک برگه را باز کردم و فکری را که ده ثانیه پیش داشتم از دست دادم. کاغذ این احساس را برای من برطرف می کند. من یک صفحه را باز می کنم و نویز کمتر می شود. من مشکل را با کلمات ساده می نویسم. جمله صیقلی نیست. فقط مسئله واقعی "چرا من آن کار را از دست دادم؟" "امروز چه چیزی را باید تمام کنم؟" "چرا این ایده گیر کرده است؟" آن حرکت کوچک سرعت روزم را تغییر می دهد. یک صفحه خالی حرف من را قطع نمی کند. این تبلیغات به من فشار نمی آورد. از من نمی خواهد که برنامه ها را تغییر دهم. من آنقدر با این فکر می مانم تا آن را بفهمم. من همچنین زمانی که به مرحله بعدی واضح نیاز دارم از کاغذ استفاده می کنم. صفحه من معمولاً به این شکل است: - چیزی که من را نگران می کند - اقدام بعدی که می توانم انجام دهم - یک یادداشت برای بعد - یک ایده که نمی خواهم از دست بدهم این ساده به نظر می رسد، و به همین دلیل کار می کند. چند ماه پیش، یک برنامه کاری داشتم که مدام در حال لغزش بود. مدام به خودم می گفتم یادش می افتم. من نکردم. یک روز صبح کار را روی کاغذ نوشتم، آن را به سه قسمت کوچک تقسیم کردم و صفحه را در کنار صفحه کلیدم باز نگه داشتم. من آن را سریعتر از آنچه انتظار داشتم به پایان رساندم، نه به این دلیل که کار آسان تر شد، بلکه به این دلیل که ذهن من به تنهایی آن را حمل نمی کرد. این بخشی است که من در مورد کاغذ به آن اعتماد دارم. به من کمک می کند آنقدر سرعتم را کم کنم تا فکر کنم. به من کمک می کند ببینم چه چیزی مهم است. این به من کمک می کند تا یک نگرانی مبهم را به یک اقدام واضح تبدیل کنم. من هنوز از تلفن، لپ تاپ و تقویمم استفاده می کنم. من فقط از آنها نمی خواهم که به جای من فکر کنند. هنگامی که من به فضا، تمرکز و مکانی تمیز برای شروع نیاز دارم، کاغذ این نقش را بازی می کند. برای من، به همین دلیل است که کاغذ فقط کاغذ نیست. این ابزاری است که وقتی می‌خواهم افکارم از حرکت خارج شوند و شروع به کار کنند، به آن دست می‌زنم.

من همیشه ایده های خوب را از دست می دادم. وقتی در قطار بودم، در یک جلسه یا در صف قهوه ایستاده بودم، فکری به ذهنم خطور می کرد. با خودم گفتم بعداً یادم می‌آید. من معمولا این کار را نمی کردم. این ایده محو شد، برنامه یادداشت به هم ریخته شد و برنامه هرگز به پایان نرسید. به همین دلیل شروع کردم به نگه داشتن یک دفترچه برای همه چیز. حالا هر روز در همان جا می نویسم. یادداشت های کاری ایده های محتوا کارهای کوچک نقل قول های کتاب حتی خطوط خشن که هنوز معنی ندارند. من نیازی به جستجو در پنج برنامه یا پیمایش پیام های قدیمی ندارم. یک دفترچه را باز می کنم و صفحه آنجاست. تمیز. ساده آماده است. من این روش کار را دوست دارم زیرا با طرز فکر من مطابقت دارد. بعضی روزها فقط به سه خط نیاز دارم. روزهای دیگر یک صفحه کامل را پر می کنم. ممکن است یک طرح سریع برای یک پست وبلاگ ترسیم کنم، سؤالات تماس مشتری را یادداشت کنم یا مراحل یک کمپین جدید را فهرست کنم. وقتی بعداً صفحات را مرور می کنم، می توانم الگوهایی را در تفکر خودم ببینم. یک یادداشت تصادفی از دوشنبه می تواند به یک ایده مفید در روز جمعه تبدیل شود. این بیشتر از چیزی که انتظار داشتم اتفاق می افتد. من همچنین از دفترچه یادداشتم برای زندگی روزمره واقعی استفاده می کنم. به عنوان مثال، من قبل از یک سفر کاری کوتاه یک لیست بسته بندی کوتاه نوشتم: شارژر، کابل شارژر، کارت ویزیت، دفترچه یادداشت، بطری آب. من هیچ چیز را فراموش نکردم. یک روز دیگر، از آن برای برنامه‌ریزی پیش‌نویس محتوا برای صفحه محصول استفاده کردم. من نقطه درد، پیام اصلی و سه نکته ساده را نوشتم که می خواستم توضیح دهم. تکمیل پیش نویس آسان تر بود زیرا افکار من قبلاً روی کاغذ مرتب شده بودند. این بخشی است که من بیشتر به آن اعتماد دارم. یک نوت بوک سعی نمی کند برای من هشدار ارسال کند. یادداشت های من را در پوشه ها پنهان نمی کند. از من نمی خواهد یک برنامه را به روز کنم. فقط باز می ماند و منتظر می ماند. این احساس آرام به من کمک می کند تمرکز کنم. فکر می کنم بهتر است وقتی فضا ساده باشد و صفحه آنقدر خالی باشد که بتوان نفس کشید. من همچنین روشی را دوست دارم که یک نوت بوک سرعتم را کمی کند می کند. وقتی تایپ می کنم، سریع حرکت می کنم و جزئیات را رد می کنم. وقتی با دست می نویسم متوجه می شوم چه چیزی مهم است. ایده های ضعیف را خط می کشم. خطوطی را که می خواهم حفظ کنم دور می زنم. بین افکاری که به هم تعلق دارند فلش می کشم. صفحه نقشه کار من می شود و می توانم بدون زحمت زیاد آن را دنبال کنم. اگر اغلب ایده‌ها را فراموش می‌کنید، احساس پراکندگی می‌کنید یا بین مکان‌های زیادی برای یادداشت‌برداری پرش می‌کنید، یک دفترچه یادداشت می‌تواند کار را آسان‌تر کند. من از مال خودم به عنوان پایه روزانه استفاده می کنم. یک مکان برای ایده ها. یک مکان برای طرح ها مکانی برای چیزهای کوچک که در غیر این صورت ناپدید می شدند. برای من، این ارزش واقعی است. یک دفترچه فقط کلمات را نگه نمی دارد. این به من کمک می کند تا افکار سست را به کاری تبدیل کنم که بتوانم از آن استفاده کنم.

خیلی جاها یادداشت می کردم. یک برنامه تلفنی برای یک جلسه. یک صفحه شل برای تماس مشتری. یک یادداشت چسبنده برای کاری که نمی خواستم فراموش کنم. سپس به یک جزئیات نیاز داشتم و نتوانستم سریع آن را پیدا کنم. این مشکلی است که من اغلب می بینم. یادداشت ها برای شروع آسان هستند، اما بعداً استفاده از آنها سخت است. اگر یادداشتی نتواند در هفته آینده، ماه آینده یا در یک روز پرمشغله به من کمک کند، به نظر می رسد درهم و برهم است. من یادداشت‌هایی می‌خواهم که اکنون کار کنند و بعداً هم معنا داشته باشند. به همین دلیل است که من برای یک سیستم یادداشت ساده که تمیز، آسان برای خواندن و بازگشت به آن آسان باشد ارزش قائل هستم. فکر می کنم عنوان این ایده را به خوبی بیان می کند: برای یادداشت های امروزی ساخته شده است، برای همیشه مفید است. برای من این سه چیز است. نوشتن روی یک صفحه باید آسان باشد. اسکن یادداشت باید آسان باشد. یک نوت بوک باید بعد از گذشت روز مفید بماند. وقتی برای کار یادداشت می نویسم، فضا می خواهم. وقتی برای مطالعه یادداشت می نویسم، نظم می خواهم. وقتی برای زندگی یادداشت می نویسم، صفحه ای می خواهم که با من نجنگد. من متوجه شده ام که یک نوت بوک خوب نیازی به نویز ندارد. نیاز به فضای فکری دارد. اینجا چیزی است که من به دنبال آن هستم. من طرحی را دوست دارم که به من امکان می دهد در طول تماس یا جلسه سریع حرکت کنم. من کاغذی را دوست دارم که احساس صافی داشته باشد و جوهر را به خوبی نگه دارد. من یک جلد ساده و یک صفحه تمیز را دوست دارم، زیرا این به من کمک می کند روی خود یادداشت تمرکز کنم. من همچنین بخش ها یا نشانگرهایی را دوست دارم که به من کمک می کنند بعداً به صفحه درست برگردم. این جزئیات کوچک بیشتر از هر ویژگی فانتزی در وقت من صرفه جویی می کند. به عنوان مثال، یک بار پس از تماس مشتری چند یادداشت سریع نوشتم: - محدوده بودجه - سوالات محصول - تاریخ پیگیری - یک نگرانی در مورد تحویل یک هفته بعد، دوباره به آن صفحه نیاز داشتم. چون صفحه مرتب بود، در چند ثانیه آن را پیدا کردم. من نیازی به خواندن از طریق دیوار متن نداشتم. لازم نبود حدس بزنم منظورم چیست. این همان نوع سودمندی است که من از ابزار یادداشت می خواهم. من همچنین فکر می کنم یک نوت بوک باید در لحظات زیادی کار کند. دانش آموز می تواند از آن برای یادداشت های کلاس و بررسی امتحان استفاده کند. یک طراح می تواند از آن برای ایده های خشن و یادداشت های پروژه استفاده کند. یک نماینده فروش مانند من می تواند از آن برای جزئیات سرنخ، یادداشت های تماس و مراحل بعدی استفاده کند. والدین می توانند از آن برای یادآوری مدرسه، لیست خرید و برنامه های هفته استفاده کنند. استفاده تغییر می کند. نیاز ثابت می ماند. من مکانی می خواهم که بتواند همه آن را بدون آشفتگی نگه دارد. قانون خودم ساده است. تاریخ را می نویسم من به هر موضوع یک عنوان واضح می دهم. بین نقاط فاصله کافی می گذارم. من موارد عمل را با یک علامت کوچک علامت گذاری می کنم تا بتوانم آنها را سریع تشخیص دهم. این عادت یادداشت های قدیمی را مفید می کند. همچنین به من کمک می کند به سیستم خودم اعتماد کنم. من دیده ام که مردم برای ابزارهایی که به سختی از آنها استفاده می کنند پول خرج می کنند زیرا تنظیمات بسیار پیچیده به نظر می رسید. من همچنین افرادی را دیده ام که هر روز از یادداشت های ساده استفاده می کنند زیرا این سیستم با زندگی آنها مطابقت دارد. به گروه دوم بیشتر اعتماد دارم. ابزارهای ساده استفاده می شوند. ابزارهای استفاده شده مفید می شوند. ابزارهای مفید در اطراف باقی می مانند. برای من "مفید برای همیشه" به این معنی است. نه این که یک نت برای سال ها در فرم کامل بماند. نه اینکه هر صفحه ای مهم شود. این بدان معناست که یادداشت هنوز جایگاه خود را به دست می آورد زیرا در مواقعی که من به آن نیاز دارم کمک می کند. اگر من یک دفترچه یادداشت یا یک سیستم یادداشت انتخاب می کنم، از خودم چند سوال می پرسم: آیا می توانم بدون کاهش سرعت در آن بنویسم؟ آیا می توانم یادداشت های قدیمی را بدون تلاش پیدا کنم؟ آیا می توانم از همان سیستم برای کار، تحصیل و زندگی روزمره استفاده مجدد کنم؟ آیا بعد از صفحات زیاد می تواند تمیز بماند؟ اگر پاسخ مثبت است، می دانم که می توانم به آن تکیه کنم. من یادداشت هایی را نمی خواهم که برای یک روز خوب به نظر برسند و پس از آن ارزش خود را از دست بدهند. من یادداشت هایی می خواهم که با من رشد کنند. من صفحه‌ای می‌خواهم که بتوانم در طول یک جلسه، یک کلاس یا یک عصر آرام در خانه باز کنم و همچنان آنچه را که مهم است، بیابم. این همان نوع تنظیم یادداشت است که من مدام به آن بازمی گردم. برای من، بهترین ابزار یادداشت، ابزاری نیست که سعی کند همه چیز را انجام دهد. این همان چیزی است که به من کمک می کند امروز واضح بنویسم و ​​بعداً معنی پیدا کنم. این قول واقعی است که من به دنبال آن هستم. اکنون مفید است. بعدا مفیده هر بار که به آن باز می گردم مفید است.

من عادت داشتم بین یادداشت ها، برنامه های چت، تقویم ها و لیست کارهای کثیف می پریدم. احساس می‌کردم که کار من به تکه‌های تکه‌تکه شده است. زندگی روزمره من هم همینطور. کارهای کوچک را فراموش کردم، پیگیری‌ها را از دست دادم و انرژی زیادی صرف کردم تا همه چیز را پیگیری کنم. به همین دلیل است که من برای ابزاری ارزش قائلم که هم برای کار و هم زندگی مناسب باشد. من یک مکان برای وظایف، برنامه ها، یادآوری ها و ایده هایم می خواهم. من می خواهم صبح آن را باز کنم، ببینم چه چیزی مهم است و با استرس کمتری روزم را طی کنم. من نیازی به سر و صدای بیشتری ندارم. من به چیزی ساده نیاز دارم که به من کمک کند عمل کنم. در محل کار، از آن برای روشن نگه داشتن روزم استفاده می کنم. تماس‌های مشتری، پیش‌نویس‌های محتوا، مراحل پروژه و پیگیری‌های کوچک را یادداشت می‌کنم. وقتی جلسه ای به پایان می رسد، فوراً اقدام بعدی را اضافه می کنم. این مرا از پرسیدن "چه چیزی فراموش کردم؟" بعدا یک مثال واقعی از روال خودم: یک بار سه به‌روزرسانی مشتری، یک بررسی آگهی و یک گزارش برای اتمام قبل از ناهار داشتم. هر مورد را در ابزار قرار دادم، زمان‌های کوتاهی به آنها دادم و آنها را یکی یکی بررسی کردم. روز من همچنان شلوغ بود، اما احساس می کردم تحت کنترل هستم. در خانه، من از آن به روش دیگری استفاده می کنم. یادداشت های مواد غذایی، برنامه های خانوادگی، صورت حساب ها، اهداف تناسب اندام و ایده های سفر را در یک مکان نگه می دارم. من دوست ندارم بین پنج برنامه جابجا شوم تا فقط یک چیز را به خاطر بسپارم. یک فضای مشترک برای من بهتر کار می کند. این نوع ابزار از چند راه ساده به من کمک می‌کند: می‌توانم کارها را بر اساس شغل و زندگی شخصی مرتب کنم، می‌توانم ببینم چه چیزی نیاز به توجه دارد، می‌توانم ایده‌ها را قبل از اینکه فراموش کنم ذخیره کنم، می‌توانم یادداشت‌های مهم را به راحتی پیدا کنم، می‌توانم روزم را بدون جستجو در پیام‌های قدیمی مرور کنم، همچنین دوست دارم برای انواع مختلف افراد کار کند. یک طراح ممکن است از آن برای پیش نویس پروژه و بازخورد مشتری استفاده کند. یک صاحب کسب و کار کوچک ممکن است از آن برای سفارشات، برنامه‌ریزی‌ها و یادداشت‌های تیمی استفاده کند. والدین ممکن است از آن برای رویدادهای مدرسه، لیست خرید و کارهای خانه استفاده کنند. دانش آموز می تواند از آن برای برنامه های مطالعه و ضرب الاجل استفاده کند. دیدگاه من ساده است: یک ابزار خوب باید تلاش را کاهش دهد، نه اینکه بیشتر آن را ایجاد کند. این یعنی چیدمان تمیز، برچسب های واضح و مراحل آسان. اولین باری که آن را باز می کنم باید طبیعی باشد. این نباید از من بخواهد که یک سیستم جدید را یاد بگیرم فقط برای اینکه سازماندهی کنم. اگر ابزاری برای کار و زندگی می‌خواهید، فکر می‌کنم بهترین انتخاب ابزاری است که در واقع به استفاده از آن ادامه می‌دهید. باید با عادات روزانه شما مطابقت داشته باشد، از سرعت شما حمایت کند و با تغییر نیازهای شما مفید بماند. این چیزی است که باعث می شود نزدیک نگه داشتن آن ارزش داشته باشد.

بیشتر ایده های من از بین نمی روند زیرا ضعیف هستند. آنها ناپدید می شوند زیرا من مشغول هستم، دستانم پر است و یادداشت هایم در برنامه ها، کاغذها و پیام های نیمه کاره پراکنده شده اند. تلفنم را باز می کنم تا یک فکر را ذخیره کنم، سپس سه فکر دیگر را می بینم و ایده اصلی از بین رفته است. من یادداشت برداری را مانند زباله دانی می دانستم. که برای مدتی احساس امنیت کرد. سپس لیست بزرگ شد. یادداشت‌های جلسه را در کنار یادآوری‌های خرید، زوایای مشتری در کنار متن آهنگ، و ده‌ها خط نیمه‌نوشته بدون زمینه داشتم. وقتی می‌خواستم پستی بنویسم، پیشنهادی آماده کنم یا پیام محصولی را شکل دهم، انرژی بیشتری صرف جستجو کردم تا فکر کردن. یک راه هوشمندانه برای گرفتن هر ایده با یک قانون شروع می شود: نقطه ورود را ساده نگه دارید. من از یک صندوق ورودی برای افکار خام استفاده می کنم. این صندوق ورودی می تواند یک برنامه یادداشت، یک پوشه یادداشت صوتی یا یک دفترچه یادداشت کاغذی باشد. ابزار کمتر از عادت اهمیت دارد. اگر در حین راه رفتن ایده ای ظاهر شد، آن را در تلفنم می گویم. اگر در حین تماس ظاهر شد، یک خط کوتاه می نویسم. اگر جلوی لپ‌تاپم باشم، فکر را به زبان ساده تایپ می‌کنم. من سعی نمی کنم آن را درجا مرتب کنم. هدف یادداشت های کامل نیست. هدف جلوگیری از از دست دادن جرقه است. من به هر نت یک قاب کوچک می دهم. گزارش طولانی نیست جزییات کافی است تا بعداً معنا پیدا کند. به عنوان مثال: - «مشتری ایمیل ورود کوتاه‌تری درخواست می‌کند» - «داستان از دست دادن مهلت به دلیل تعداد زیاد برگه‌ها» - «ایده سرفصل: سر و صدای کمتر، وضوح بیشتر» - «یک مورد از صاحب فروشگاه کوچکی که بین سفارش‌ها محتوا می‌نویسد اضافه کنید» این یادداشت‌ها ساده به نظر می‌رسند. نکته همین است. وقتی بعدا برمی گردم، می توانم ایده را سریع ببینم. من نیازی به رمزگشایی کلمات خودم ندارم. من ایده ها را با استفاده از هم جدا می کنم. برخی از یادداشت ها برای نوشتن هستند. برخی برای کارهای کاری هستند. برخی برای بازخورد محصول هستند. برخی برای زوایای محتوا هستند. وقتی همه چیز در یک توده قرار می گیرد، ذهن من خسته می شود. وقتی بر اساس استفاده مرتب می‌کنم، سریع‌تر حرکت می‌کنم. یک ایده محتوا می تواند به یک پست وبلاگ تبدیل شود. نظر مشتری می تواند تبدیل به کپی آگهی شود. یادآوری تلفن می تواند به یک کار ساده تبدیل شود. یک فکر می تواند نیازهای مختلفی را برآورده کند، اما من به یک مسیر روشن از دستگیری تا عمل نیاز دارم. من همچنین متن را تا زمانی که هنوز تازه است اضافه می کنم. زیاد نیست. فقط خطی که به من می گوید چرا ایده مهم است. یک مثال ساده: از مشتری می‌شنوم که می‌گوید: «نصف چیزی را که قصد دارم بعد از جلسه بگویم فراموش می‌کنم». من می نویسم: - "نیاز به یک جریان یادداشت جلسه تمیز" - "نقطه دردناک: ایده های خوب قبل از پیگیری ناپدید می شوند" - "رفع احتمالی: یک ضربه زدن به یادداشت صوتی + خلاصه سریع" آن لایه کوچک زمینه بعدا کمک می کند. بدون آن، یک یادداشت به حدس تبدیل می شود. در پایان روز، چند دقیقه ای را صرف پاک کردن صندوق ورودی می کنم. من نگهبانان را به جای مناسب منتقل می کنم. یادداشت های ضعیف را بدون احساس گناه پاک می کنم. من افکار مفید را به مرحله بعدی تبدیل می کنم. این عادت من را از دام رایج جمع آوری ایده ها بدون استفاده از آنها نجات می دهد. من آن را در تیم ها نیز دیده ام. یک نفر یادداشت های جلسات عالی را نگه می دارد، اما هیچ کس نمی تواند آنها را پیدا کند. دیگری یادداشت های صوتی را ذخیره می کند، اما هرگز به آن گوش نمی دهد. دیگری ایده ها را در پنج برنامه می نویسد، سپس هر روز صبح از صفر شروع می کند. مسئله کمبود ایده نیست. فقدان یک مسیر ساده است. قانون خودم آسان است: سریع عکس بگیرید، به آرامی مرتب کنید، اغلب مرور کنید. این تغییری است که من به آن اعتماد دارم. اصطکاک کمتر. جستجوی کمتر فضای بیشتری برای فکر کردن وقتی سیستمم را کوچک نگه می دارم، بهتر می نویسم، سریعتر پاسخ می دهم و ایده های خوب کمتری را از دست می دهم. این چیزی است که من از یک سیستم یادداشت می خواهم. نه سر و صدا به هم ریختگی نیست. فقط یک مکان تمیز که در آن یک فکر می تواند فرود بیاید و وقتی من برمی گردم همچنان آنجا باشد. ما تجربه گسترده ای در زمینه صنعت داریم. برای مشاوره حرفه ای با ما تماس بگیرید: Xu: Sales@yunyuoffice.com/WhatsApp +8613757889029.

دیوید آلن 2001 انجام کارها: هنر بهره وری بدون استرس Sönke Ahrens 2017 نحوه یادداشت های هوشمندانه: یک تکنیک ساده برای تقویت نوشتن، یادگیری و تفکر کال نیوپورت 2016 کار عمیق: قوانینی برای موفقیت متمرکز در یک جهان پریشان 2. برای سازماندهی زندگی دیجیتال خود و باز کردن پتانسیل خلاقانه خود Atul Gawande 2010 مانیفست چک لیست: چگونه می توان کارها را درست کرد Mihaly Csikszentmihalyi 1990 جریان: روانشناسی تجربه بهینه