87 درصد از کاربران فوکوس بهتری را گزارش می‌کنند—آیا ممکن است مشکل از کلاسور برگ شل شما باشد؟

من عادت نداشتم تمرکزم را روی تلفن، صندوق ورودی و سر و صدای اطرافم سرزنش کنم. بعد به میز کارم نگاه کردم. یک کلاسور گشاد کنار لپ تاپم باز بود. صفحات در زوایای عجیب و غریب گیر کرده اند. نیمی از ورق ها تا شده بود. چند برگه وجود نداشت. مدام آن را ورق می زدم، یک یادداشت، یک جزوه، یک فهرست را جستجو می کردم. هر جست و جو رشته افکارم را شکست. آن موقع بود که مشکل واقعی را دیدم. هنگامی که کار ساده را به جستجوی مداوم تبدیل می کند، یک کلاسور با برگ شل می تواند به تمرکز آسیب برساند. ذهنم مشغول بود، اما نه به کاری که باید تمام کنم. بین صفحات شل، یادداشت‌های تصادفی، و کارهای پاکسازی کوچکی که تا زمانی که توجه من را به خود جلب نکردند، هرگز احساس فوریت نکردند. من این الگو را زیاد می بینم. یک کلاسور با نیت خوب شروع می شود. من ذخیره سازی انعطاف پذیر می خواهم. من صفحاتی را می خواهم که بتوانم آنها را جابجا کنم. من مکانی مرتب برای یادداشت های کلاس، جزوه های جلسه، طرح های پروژه یا مقالات مشتری می خواهم. مشکل از زمانی شروع می شود که کلاسور به یک توده کاغذ با حلقه ها تبدیل می شود. در اینجا چیزی است که معمولاً تمرکز را تخلیه می کند. کلاسور را باز می کنم و یک دفعه خیلی چیزها را می بینم. صفحات شل به اطراف می لغزند. برگه ها به خوبی برچسب گذاری نشده اند. نت های قدیمی در کنار نت های فعال قرار می گیرند. مقالات مهم پشت برگه های نامرتبط پنهان می شوند. مغز من به جای فکر کردن شروع به مرتب سازی می کند. این مرتب سازی انرژی می گیرد. من چند راه حل ساده پیدا کرده ام که به من کمک می کند ذهنم را روی کار نگه دارم، نه آشفتگی. من یک کلاسور را برای یک هدف نگه می دارم. این تغییر به من کمک کرد سریع باشم. یک کلاسور برای یادداشت های کاری. یک کلاسور برای مواد مدرسه. یک کلاسور برای سوابق شخصی. وقتی همه چیز را با هم مخلوط می‌کنم، حتی قبل از شروع، ذهنم شلوغ می‌شود. یک هدف واضح این سر و صدا را قطع می کند. من از طرح بخش کوتاه استفاده می کنم. من ده بخش نمی سازم در حالی که سه بخش انجام می شود. بسیاری از بخش‌ها در ابتدا می‌توانند مرتب به نظر برسند، سپس به مکان‌های بیشتری برای بررسی تبدیل شوند. من خودم را ساده نگه می‌دارم: - یادداشت‌های فعال - صفحات مرجع - برگه‌های کارهایی که راه‌اندازی کوچک به من یک مسیر تمیز می‌دهد. من می دانم کجا را نگاه کنم. من کاغذهای قدیمی را که دیگر به من کمک نمی کند، حذف می کنم. این مرحله بیشتر از آنچه مردم فکر می کنند اهمیت دارد. هر چاپی، هر پیش‌نویس، هر صفحه‌ای را که ممکن بود روزی به آن نیاز داشته باشم را نگه می‌داشتم. کلاسور من ضخیم و سنگین شد. همچنین باعث کندی من شد. حالا یک سوال می پرسم: آیا این صفحه به کار فعلی من کمک می کند؟ اگر پاسخ منفی است، آن را حذف می کنم. من برگه ها را با کلمات ساده برچسب گذاری می کنم. از برچسب‌های مبهم مانند «متفرقه» یا «سایر» اجتناب می‌کنم. آن برچسب ها چیزها را پنهان می کنند. اسکن «پروژه A»، «فاکتورها»، «یادداشت‌های مطالعه» و «فهرست اقدام» آسان‌تر است. چشمانم سریع‌تر حرکت می‌کنند و تمرکزم ثابت‌تر می‌ماند. من از محافظ صفحه برای برگه هایی که اغلب لمس می کنم استفاده می کنم. صفحه ای که من هر روز استفاده می کنم باید صاف و تمیز بماند. اگر همچنان همان برگه را به داخل و خارج بکشم، خم می شود، پاره می شود و خواندن آن سخت می شود. یک محافظ آن را در جای خود نگه می دارد. همچنین من را از چاپ مجدد یا بازنویسی همان یادداشت ها نجات می دهد. من وظیفه اصلی خود را در جلو قرار می دهم. این یکی نحوه کار من را تغییر داد. اگر اولین صفحه ای که می بینم کار بعدی من باشد، با جهت شروع می کنم. اگر صفحه اول جزوه تصادفی دو هفته پیش باشد، من دریفت می کنم. کلاسور من باید مرا به سمت عمل راهنمایی کند نه حافظه. سایز حلقه رو هم چک میکنم یک کلاسور که بیش از حد پر است دیگر مانند یک کلاسور عمل نمی کند. صفحات دچار مشکل می شوند. حلقه ها به طور ناهموار فشار می آورند. من زمان بیشتری را صرف تعمیر کاغذ می کنم تا استفاده از آن. وقتی کلاسور سنگین شد، آن را به دو قسمت تقسیم کردم. این سیستم را قابل استفاده نگه می دارد. یک مثال کوچک این را برای من روشن کرد. من با مشتری کار کردم که یادداشت‌های کلاس، رسیدها و پیش‌نویس‌های پروژه را در یک کلاسور با برگ‌های شل نگه می‌داشت. هر جلسه با جستجو شروع می شد. صحافی را باز می کرد، صفحات را ورق می زد، جای خود را گم می کرد، سپس یک دقیقه دیگر درخواست می کرد. او ناآماده نبود. او بیش از حد بارگیری شده بود. ما کلاسور را به سه قسمت جدا کردیم، برچسب های کوتاه اضافه کردیم و صفحات فعال را به جلو منتقل کردیم. زمان جستجوی او بلافاصله کاهش یافت. بزرگترین تغییر کاغذ نبود. این آرامشی بود که از دانستن محل زندگی اشیا به دست می آمد. این همان بخشی است که مردم از دست می دهند. یک کلاسور با برگ های شل تنها یک ابزار ذخیره سازی نیست. وقتی سر کار می نشینم طرز فکر من را شکل می دهد. اگر نامرتب باشد، توجه من پراکنده می شود. اگر واضح باشد ذهن من دنبال می شود. من یک کلاسور را دوست دارم زیرا به من کنترل می دهد. من می توانم صفحات را جابجا کنم. من می توانم یادداشت اضافه کنم. من می توانم ترتیب را تنظیم کنم. من فقط به سیستمی نیاز دارم که از تبدیل شدن کلاسور به یک عامل حواس پرتی جلوگیری کند. قانون من الان ساده است. اگر مجبور شوم اغلب آن را شکار کنم، به مکان بهتری نیاز دارد. اگر مدام با کاغذ قدیمی برخورد کنم، نیاز به تمیز کردن دارد. اگر کلاسور در دستم سنگین باشد، به داخل آن کمتر نیاز دارد. یک کلاسور با برگ شل باید از تمرکز حمایت کند، نه با آن مبارزه کند. وقتی تنظیمات را واضح نگه می‌دارم، میز کارم آرام‌تر می‌شود و کارم سبک‌تر می‌شود. آن تغییر کوچک مرا از کشش ذهنی زیادی نجات می دهد.

وقتی میز من شلوغ می شود، تمرکزم به سرعت کاهش می یابد. یک کار را شروع می کنم، سپس کاغذهای شل، یادداشت های چسبناک، رسیدهای قدیمی و پیش نویس های نیمه کاره را می بینم. ذهنم مدام می پرد. من مهارت را از دست نمی دهم. توجهم را از دست می دهم یک تعمیر کلاسور ساده آن را برای من تغییر داد. من از یک کلاسور برای جمع آوری چیزی که معمولاً مرا از کار دور می کند استفاده می کنم. - یادداشت های فعال - صفحات مشتری - چک لیست پروژه ها - منابع چاپ شده - یک بخش "بعد" برای مواردی که در حال حاضر به آنها نیاز ندارم. این تغییر کوچک باعث شد میز کارم سبک تر شود. سرم هم سبک تر شد من با کلاسور مانند ذخیره سازی برای همه چیز رفتار نمی کنم. من با آن مانند یک ابزار تمرکز رفتار می کنم. این تنظیماتی است که من استفاده می کنم. من یک کلاسور روی میزم نگه می دارم. من چهار تقسیم کننده اضافه می کنم: - امروز - انتظار - مرجع - بایگانی برگه "امروز" فقط مواردی را که برای کار فعلی نیاز دارم را در خود جای می دهد. برگه "انتظار" مواردی را که باید ارسال، تایید یا پیگیری کنم را در خود جای می دهد. برگه "مرجع" صفحات مفیدی را در خود جای می دهد که ممکن است دوباره آنها را بررسی کنم. برگه "بایگانی" کارهای قدیمی را از سر راه من دور نگه می دارد. جیب جلو را هم خالی می گذارم. اون فضای خالی مهمه جایی به من می دهد تا یک کاغذ جدید را بدون اینکه روی میز انباشته کنم بریزم. وقتی این را با کار خودم آزمایش کردم، متوجه یک چیز ساده شدم. اسکن میز را برای سرنخ متوقف کردم. کلاسور را باز کردم، صفحه مناسب را پیدا کردم و ادامه دادم. در مورد یکی از دوستانی که برای امتحان درس می خواند، همین را دیدم. او عادت داشت شش دفترچه را روی میزش پهن کند. هر جلسه مطالعه با پاکسازی شروع شد. او به یک کلاسور با زبانه برای هر موضوع تغییر داد. یادداشت های او در یک مکان ماندند. او انرژی کمتری را صرف مرتب‌سازی و انرژی بیشتری برای خواندن می‌کرد. این مقدار واقعی فیکس بایندر است. تلاش بیشتری را مجبور نمی کند. ضررهای کوچک را از بین می برد. اگر بخواهم راه اندازی به خوبی کار کند، از چند قانون پیروی می کنم. - هر برگه را کوتاه نگه می دارم - صفحات قدیمی را هفته ای یکبار حذف می کنم - برچسب های واضح می نویسم - از یک رنگ برای کار فعال استفاده می کنم - موارد تمام شده را با موارد فعلی مخلوط نمی کنم، همچنین یک خودکار در کلاسور نگه می دارم. این باعث صرفه جویی در بسیاری از جستجوهای کوچک می شود. یک جستجوی کمتر به معنای یک مکث کمتر است. یک میز نامرتب می تواند حتی کار آسان را سنگین کند. یک کلاسور تمیز به مغز من یک مکان برای فرود می دهد. اگر راه ساده‌ای برای محافظت از تمرکز خود می‌خواهید، همین امروز این کار را امتحان کنید: - یک کلاسور را پاک کنید - چهار زبانه اضافه کنید - کاغذهای فعال را به "امروز" منتقل کنید - موارد بعدی را به "انتظار" منتقل کنید - بقیه موارد را از دید دور نگه دارید من این اصلاح را دوست دارم زیرا به نظر واقعی می‌رسد. سیستم بزرگی نیست. ادامه دادن کار سختی نیست. در روزهایی که من احساس مشغله، خستگی یا پراکندگی می کنم کار می کند. قانون من ساده است: اگر کاغذی مدام چشمانم را دور کند، در کلاسور می رود. این عادت کوچک به من کمک می‌کند مدت طولانی‌تری با اصطکاک و آشفتگی کمتر در کار بمانم.

من فکر می کردم تمرکز یک مشکل اراده است. تلفن، صندوق ورودی، میز پر سر و صدا و لیست طولانی کارهایم را مقصر می دانستم. سپس متوجه چیز کوچکی شدم: کلاسور من بخشی از مشکل بود. من برای همه چیز یک کلاسور ضخیم نگه داشتم. یادداشت های قدیمی پروژه های فعال ایمیل های چاپ شده صفحات جلسه ایده های تصادفی هر بار که آن را باز می کردم، باید جستجو می کردم. صفحاتی را که نیازی به آن نداشتم ورق می زدم، جای خود را از دست می دادم و حتی قبل از شروع کار، توجهم را تلف می کردم. تغییر ساده بود. من به یک کلاسور کوچکتر تغییر مکان دادم و فقط کارهایی را که در حال حاضر نیاز داشتم داخل آن قرار دادم. آن یک تغییر به من کمک کرد بیشتر از آنچه انتظار داشتم تمرکز کنم. یک کلاسور کوچک کار می کند زیرا سر و صدا را کاهش می دهد. وقتی کلاسورم خیلی پر بود، ذهنم هم پر بود. صفحات اضافی، برگه های اضافی، درهم و برهمی اضافی را دیدم. مغز من با همه آن‌ها مانند برگه‌های باز در مرورگر رفتار می‌کرد. حتی اگر هر صفحه را نخوانده باشم، باز هم احساس می‌کردم که در جهات مختلف کشیده شده‌ام. یک کلاسور کوچک به من محدودیت می دهد. این محدودیت به من در انتخاب کمک می کند. به من می گوید: "این کار امروز است. بقیه می توانند صبر کنند." من از چند قانون ساده استفاده می کنم. من فقط یک کلاسور را برای کار فعال نگه می دارم. اگر صفحه‌ای در کاری که اکنون انجام می‌دهم به من کمک نکند، در کلاسور نمی‌ماند. من یک مکان دوم را برای ذخیره نگه می دارم، معمولا یک جعبه یا یک پوشه فایل. صفحات قدیمی به آنجا می روند. آنها نرفته اند. آنها فقط از سر راه هستند. از بخش های کمتری هم استفاده می کنم. تب های بیش از حد در ابتدا می توانند مرتب به نظر برسند، اما می توانند سرعت من را کاهش دهند. من اکنون سه بخش را ترجیح می دهم: - امروز - این هفته - مرجع برای روش کار من کافی است. وقتی کلاسور را باز می‌کنم، نیازی به حدس زدن محل زندگی چیزی ندارم. من همچنین یک صفحه را برای لیست وظایف اصلی خود در جلو نگه می دارم. این صفحه بیشتر از آنچه مردم فکر می کنند اهمیت دارد. من را از نوشتن مکرر یک چیز با یادداشت های آزاد باز می دارد. همچنین هر بار که احساس می کنم گیر می کنم، من را از ایجاد لیست های جدید باز می دارد. صفحه اول من فقط چند مورد دارد. اگر ده کار را در آنجا بنویسم، از آن اجتناب می کنم. اگر سه تا پنج کار بنویسم، آن را می خوانم و عمل می کنم. همین محدودیت کوچک صفحه را مفید می کند. من از تقسیم کننده ها استفاده می کنم، اما آنها را ساده نگه می دارم. من زیاد آنها را تزئین نمی کنم. برای اینکه کامل به نظر برسم نیازی به کلاسور ندارم. به سرعت نیاز دارم من می خواهم آن را باز کنم، صفحه را پیدا کنم و ادامه دهم. یک رنگ، یک برچسب، یک هدف. همین برای من کافی است. یک مثال واقعی به من کمک کرد تفاوت را ببینم. من یک بار روی یک پروژه مشتری کار می کردم که به تماس ها، یادداشت ها و ایمیل های بعدی نیاز داشت. کلاسور قدیمی من همه چیز را با هم مخلوط کرده بود. قبل از هر تماس زمان زیادی را صرف جستجوی صفحه مناسب کردم. گاهی اوقات حتی یک جزئیات را از دست می دادم زیرا آن را در صفحه ای از بخش دیگری نوشته بودم. بعد از اینکه فقط آن پروژه را به یک کلاسور کوچک منتقل کردم، کار سبک تر شد. من اسکریپت تماس را در جلو نگه داشتم. من یادداشت های جلسه را پشت آن نگه داشتم. من بلافاصله بعد از آن صفحه اقدام بعدی را نگه داشتم. وقتی به چیزی نیاز داشتم، می دانستم کجا را نگاه کنم. سعی نمی کردم به یاد بیاورم کجا نوشته ام. من فقط کار را انجام می دادم. این چیزی است که تمرکز برای من احساس می کند. جستجوی کمتر کمتر حدس زدن دوم. انجام بیشتر من همچنین هر روز کلاسور را تنظیم مجدد می کنم. این مرحله چند دقیقه طول می کشد، اما نحوه شروع کار را تغییر می دهد. در پایان روز، صفحاتی را که دیگر به آن نیازی ندارم روی میز حذف می کنم. من فقط صفحات فعال را در کلاسور می گذارم. در صورت نیاز کارهای برتر روز بعد را بازنویسی می کنم. بررسی می کنم که آیا صفحه ای قدیمی یا نامشخص شده است. این تنظیم مجدد کوتاه باعث می‌شود که کلاسور دوباره به آشفتگی تبدیل نشود. بسیاری از مردم سعی می کنند با خرید ابزارهای بهتر تمرکز کنند. فکر نمی کنم این نکته اصلی باشد. ابزار فقط زمانی اهمیت دارد که از یک عادت واضح پشتیبانی کند. یک کلاسور کوچک به من کمک می کند زیرا مجبورم می کند در مورد آنچه نیاز دارم صادق باشم. من نمی توانم هر صفحه را "فقط در مورد" نگه دارم. حالا باید تصمیم بگیرم چه چیزی مهم است. این تصمیم انرژی ذهنی را ذخیره می کند. همچنین شروع را آسان تر می کند. وقتی کلاسور را باز می کنم و فقط صفحات فعال را می بینم، احساس نمی کنم دفن شده ام. احساس آمادگی می کنم. اگر می خواهید این را امتحان کنید، آن را ساده نگه دارید. کلاسور فعلی خود را بردارید و هر چیزی که بخشی از کار این هفته نیست را بردارید. صفحات قدیمی را در جای دیگری قرار دهید. از یک صفحه اول برای کارهایی که واقعاً قرار است به پایان برسانید استفاده کنید. بخش ها را کوچک نگه دارید. کلاسور را هر روز در زمان مشخصی بررسی کنید. هدف یک سیستم کامل نیست. هدف مشخص است. من هنوز هم کلاسورهای کاغذی را دوست دارم، زیرا به من کمک می‌کنند در زمین باقی بمانم. یک چسب کوچک این کمک را قوی تر می کند. میز من را تمیزتر می کند، یادداشت هایم را راحت تر پیدا می کند و توجه من را در یک مکان نگه می دارد. این همان تغییری است که من مدام به آن بازمی گردم. یک برنامه جدید نیست. یک دفترچه بزرگتر نیست. فقط یک کلاسور کوچکتر با کمتر داخل آن.

من احساس را می دانم. چند ملحفه شل روی میز بی ضرر به نظر می رسند. سپس یک یادداشت زیر یک دفترچه می‌رود، جزوه کلاس نزدیک یک رسید قرار می‌گیرد، و یک ایده مفید زمانی که به آن بیشتر نیاز دارم ناپدید می‌شود. میز من مشغول می ماند، ذهنم شروع به پریدن می کند و تمرکز من هزینه را می پردازد. هرج و مرج برگ گشاد فقط یک مشکل آشفته نیست. کارهای کوچک را به جستجوهای کوچک تبدیل می کند. من این اتفاق را در فضاهای مطالعه، دفاتر خانگی و میز کار دیده ام. یک دانش آموز یادداشت های مسابقه را در یک پشته نگه می دارد، سپس صفحه را قبل از بررسی از دست می دهد. یک نماینده فروش برگه های محصول را چاپ می کند و آنها را در یک کیسه می گذارد، سپس دقایق اضافی را قبل از تماس مشتری صرف می کند. من خودم این کار را کرده ام. یک بار یادداشت‌های پروژه را در انبوه‌های تصادفی نگه می‌داشتم، و به خواندن مجدد همان صفحات ادامه دادم زیرا نتوانستم یک خط مورد نیاز خود را پیدا کنم. چیزی که به من کمک کرد یک سیستم فانتزی نبود. ساده بود که می توانستم با آن همراه شوم. من با دادن خانه به هر ملحفه شل شروع می کنم. یک کلاسور برای کار فعال یک پوشه برای اقلام انتظار یک سینی برای کاغذهایی که نیاز به عمل دارند این تنظیم کوچک کل میز را تغییر می دهد. وقتی صفحه‌ای در جایی واضح قرار می‌گیرد، مغز من از برخورد با آن مانند یک مشکل بی‌پرده دست می‌کشد. من همچنین صفحات را بر اساس هدف مرتب می کنم، نه بر اساس شکل. یادداشت‌های امروز در یک بخش قرار می‌گیرند. صفحات مرجع در دیگری قرار می گیرند. صفحات قدیمی از پشته فعال خارج می شوند. این قانون من را از مخلوط کردن کارهای فعلی با کارهای گذشته باز می دارد. من نیازی به ساخت یک آرشیو کامل ندارم. فقط باید بدانم صفحه مفید بعدی کجا زندگی می کند. یک سیستم رنگی ساده هم به من کمک می کند. زبانه‌های آبی برای مطالعه زبانه‌های قرمز برای کارهای فوری زبانه‌های سبز برای ایده‌ها و پیش‌نویس‌ها من از رنگ‌های زیادی استفاده نمی‌کنم. برچسب های بیش از حد باعث ایجاد نویز جدید می شود. سه یا چهار نمره برای من کافی است تا بتوانم یک کلاسور را سریع اسکن کنم و سر کار بمانم. من همچنین یک عادت مرور کوتاه را حفظ می کنم. در پایان روز، چند دقیقه‌ای را صرف گذاشتن کاغذهای شل می‌کنم که به آنها تعلق دارد. اگر از آن مرحله بگذرم، میز شروع به بی نظمی می کند. اگر کوتاه بنویسم، در واقع این کار را انجام می دهم. در اینجا بخشی است که من را شگفت زده کرد: هدف به خاطر خود آراستگی نیست. هدف اصطکاک کمتر است. وقتی یک کلاسور را باز می کنم و سریع صفحه مناسب را پیدا می کنم، آرام تر می مانم. وقتی نیازی به جستجوی زیر انبوه ها نداشته باشم، زودتر کار را شروع می کنم. وقتی یادداشت‌هایم با هم می‌مانند، به سیستمم بیشتر اعتماد می‌کنم. این همان چیزی است که تمرکز را آسان تر می کند. یکی از دوستان من که در بخش خدمات مشتری کار می کند، در یک فصل شلوغ از این رویکرد استفاده کرد. او اسکریپت‌های تماس، یادداشت‌های آموزشی و یادآوری‌های شیفت را در بخش‌های جداگانه یک کلاسور نگه می‌داشت. قبل از آن، او زمان را با ورق زدن صفحات مختلط از دست داد. پس از تنظیم یک دستور واضح، دیگر از خود نپرسید: "این را کجا گذاشتم؟" هر چند دقیقه میز او هنوز شبیه یک میز کار بود، نه یک قفسه نمایش، اما او احساس می کرد که کنترل بیشتری دارد. من سیستم هایی را دوست دارم که به زندگی واقعی احترام بگذارند. کاغذ بدون برگ هرگز مانند یک فایل دیجیتال رفتار نمی کند. صفحات جابه جا می شوند. یادداشت ها کپی می شوند برخی از ورق ها برای هفته ها مفید می مانند، برخی برای یک روز. من این را قبول دارم. کار من این است که به کاغذ یک مسیر ساده بدهم. اگر هرج و مرج با برگ های سست توجه شما را به خود جلب می کند، از کوچک شروع کنید. یک بایندر فعال نگه دارید. از چند تب استفاده کنید. روزی یک بار میز را تمیز کنید. قبل از اینکه دور شوید، هر صفحه را در یک مکان قرار دهید. همین کافی است تا جلسه کار بعدی سبک تر شود و من را از هدر دادن توجه روی کاغذی که از قبل باید بداند متعلق به آن است، نجات می دهد.

همیشه چیزهای کوچک را از دست می دادم. جزوه ای از کلاس یادداشت جلسه لایحه ای که می خواستم نگه دارم میز من شلوغ به نظر می رسید، اما ذهنم هم شلوغ بود. من انرژی بیشتری را صرف جستجو می کنم تا فکر کردن. آن وقت بود که متوجه یک پیوند ساده شدم: وقتی کاغذهایم به هم ریخته بود، افکارم به هم ریخته بود. یک کلاسور آن را تغییر داد. من یک کلاسور را فقط یک پوشه با حلقه نمی بینم. من آن را به عنوان یک سیستم کوچک می بینم که به روز من شکل واضحی می دهد. وقتی یادداشت ها، رسیدها، طرح ها و صفحات چاپ شده را در یک مکان نگه می دارم، زمان کمتری را تلف می کنم و فشار کمتری را احساس می کنم. برای من، این مهم است. یک کلاسور خوب از چند جهت به من کمک می‌کند: - از ناپدید شدن کاغذهای شل جلوگیری می‌کند - مرور یادداشت‌های مطالعه را آسان می‌کند - اسناد کار را یک خانه می‌دهد - به من اجازه می‌دهد صفحات را بر اساس موضوع مرتب کنم - فضای روی میز من را ذخیره می‌کند که این را در طول یک هفته پرمشغله در محل کار یاد گرفتم. یادداشت های مشتری در کیفم، صفحات پروژه روی میز و چند ایمیل چاپ شده در دفترچه ام بود. مدام می گفتم: "می دانم که آن را نجات دادم." من هنوز نتوانستم آن را به اندازه کافی سریع پیدا کنم. آن روز، من به یک کلاسور با تقسیم کننده تغییر دادم. من یک بخش را برای وظایف، یکی برای مراجع، یکی برای صفحات بعدی ایجاد کردم. تغییر به نظر کوچک بود. روزم آرام تر بود من الان از یک روال ساده استفاده می کنم. صفحات جدید را فوراً در کلاسور قرار می دهم. قبل از اینکه حلقه ها را ببندم آنها را بر اساس بخش مرتب می کنم. صفحات قدیمی را که نیازی ندارم حذف می کنم. من یک تقسیم کننده را برای موارد فوری و یکی را برای بررسی بعدی نگه می دارم. این روال به تلاش کمی نیاز دارد و به من کمک می کند متمرکز بمانم. من در مورد دانش آموزان نیز چنین چیزی را دیده ام. یکی از دوستانم داشت برای امتحانات آماده می شد و مدام برگه های شل را روی میزش چید. او نتوانست یادداشت های مرور خود را در زمانی که به آنها نیاز داشت پیدا کند. بعد از اینکه او همه چیز را در کلاسور جابجا کرد، به جای تعقیب کاغذ شروع به خواندن بر اساس موضوع کرد. او به من گفت که کلاسور برای او درس نمی آموزد. دسترسی به درس را آسان تر می کرد. این همان نقطه ای است که من به آن اعتماد دارم. یک کلاسور کار را برای من انجام نمی دهد، اما فضا را خالی می کند تا بتوانم بهتر فکر کنم. اگر من یک کلاسور می‌خواهم که به خوبی کار کند، به دنبال چند چیز ساده می‌گردم: - حلقه‌های محکمی که تمیز بسته می‌شوند - صفحاتی که بدون چسبندگی می‌چرخند - روکشی که مناسب استفاده روزانه است - تقسیم‌کننده‌هایی که به راحتی برچسب‌گذاری می‌شوند - اندازه‌ای که با کیف یا قفسه من مطابقت داشته باشد. اگر تلاش زیادی طول بکشد، استفاده از آن را متوقف می کنم. اگر مطابق با روال من باشد، به استفاده از آن ادامه می دهم. به همین دلیل است که طراحی ساده برای من بیشتر از ظاهر پر زرق و برق اهمیت دارد. دیدگاه من ساده است. یک کلاسور منظم از یک فرآیند منظم پشتیبانی می کند. یک فرآیند منظم اصطکاک کمتری به من می دهد. اصطکاک کمتر فضای بیشتری را برای تفکر روشن باقی می گذارد. به همین دلیل است که برای کاری که می خواهم به خوبی انجام دهم، یک کلاسور نگه می دارم. یادداشت های من، برنامه های من و جزئیات کوچکی که در غیر این صورت از بین می رفت را در خود جای می دهد. نوید یک زندگی جدید را نمی دهد. این به من میز تمیزتر، روال ثابت‌تری و ذهنی می‌دهد که می‌تواند کمی بیشتر روی یک کار بماند.

وقتی ماشین من شروع به دریفت می کند، بلافاصله جاده را مقصر نمی دانم. اول به چیزهای کوچک نگاه می کنم. ترمز محکم می‌تواند باعث شود خودرو به یک سمت کشیده شود، یکی از لاستیک‌ها را سریع‌تر بپوشد و فرمان را ناهموار کند. من دیده ام که مردم به دنبال مشکل تراز چرخ هستند، در حالی که مشکل واقعی ترمزی بود که آنطور که باید رها نمی کرد. ماشین برای یک رانندگی کوتاه احساس طبیعی می کند، سپس کشش دوباره ظاهر می شود. آن وقت است که می دانم باید بیشتر از لاستیک ها را چک کنم. یک ترمز اتصال اغلب به روش های ساده خود را نشان می دهد. فرمان ممکن است کمی دور از مرکز قرار گیرد. ممکن است یک چرخ بعد از رانندگی داغتر از بقیه باشد. ماشین ممکن است حتی در یک جاده صاف حرکت کند. ممکن است پس از رها کردن پدال، صدای مالش ملایمی را بشنوم. اگر به همین ترتیب رانندگی کنم، کشش ممکن است بدتر شود. مصرف سوخت بالا می رود، لنت سریعتر فرسوده می شود و روتور نیز می تواند آسیب ببیند. ترجیح میدم زودتر بگیرمش وقتی علت را بررسی می کنم، از اصول اولیه شروع می کنم. من به فشار لاستیک روی هر چهار لاستیک نگاه می کنم. من سایش تایر را از نظر سایش یک طرفه یا ناهمواری لبه ها بررسی می کنم. من تست می کنم که چگونه ماشین پس از توقف کوتاهی غلت می زند. من به هر صدایی که بعد از رها کردن ترمز باقی می ماند گوش می دهم. من همچنین به چرخی که گرم ترین احساس را دارد توجه می کنم. آن چرخ اغلب بهترین سرنخ را می دهد. اگر یکی از ترمزها محکم باشد، به قطعاتی که می توانند آن را در جای خود نگه دارند نگاه می کنم. یک کشویی کولیس گیر کرده می تواند لنت را فشرده نگه دارد. یک پیستون مسدود شده می تواند مانع از رها شدن لنت شود. شلنگ آسیب دیده می تواند فشار را به دام بیاندازد. یک براکت زنگ زده می تواند باعث شود که پد خیلی سفت بنشیند. یک بار به راننده ای کمک کردم که فکر می کرد مشکل تراز است. ماشین همچنان به سمت چپ حرکت می کرد. لاستیک ها خوب بود فروشگاه تراز مشکل بزرگی پیدا نکرد. بعد از نگاه دقیق تر، ترمز جلو سمت چپ در حال کشیدن بود. پین کولیس سفت بود و لنت خیلی نزدیک روتور بود. هنگامی که آن قسمت تمیز و ثابت شد، ماشین دوباره مستقیماً دنبال شد. آن پرونده برای من ماند. این به من یادآوری کرد که مشکل دریفت همیشه مشکل لاستیک نیست. گاهی اوقات ماشین سعی می کند به من بگوید که یک چرخ عقب را نگه می دارد. در اینجا نحوه رسیدگی به آن مرحله به مرحله است. من ماشین را در یک مسیر کوتاه رانندگی می کنم و یادداشت می کنم که دریفت چه زمانی شروع می شود. بررسی می‌کنم که آیا با ترمز ملایم، کشش تغییر می‌کند یا خیر. من حرارت چرخ را بعد از درایو مقایسه می کنم. من پدها، روتورها و حرکت کولیس را بررسی می کنم. اگر آسیب واقعی ببینم قطعات فرسوده را تعویض می کنم. بعد از تعمیر دوباره ماشین را تست می کنم. این روال ساده مرا از حدس زدن نجات می دهد. من همچنین مراقب عادات رانندگی هستم. ترمزهای سنگین، دویدن طولانی در سراشیبی و مدت زمان ذخیره سازی طولانی، همگی می توانند به قطعات ترمز فشار وارد کنند. خودرویی که هفته ها می نشیند ممکن است روی قطعات متحرک زنگ بزند و این زنگ زدگی می تواند باعث چسبندگی یک طرف آن شود. من این را بعد از فصل های بارانی و پس از وقفه های طولانی سفر دیده ام. ماشین کمی خوب می چرخد، سپس یک چرخ شروع به کشیدن می کند. اگر می خواهید یک چک سریع خانه داشته باشید، من آن را ساده نگه می دارم. پس از یک رانندگی کوتاه، با خیال راحت پارک کنید و با احتیاط نزدیک هر چرخ بدون دست زدن به فلز داغ احساس کنید. به دنبال چرخی باشید که بسیار گرمتر است. به صدای خراشیدن گوش دهید. بررسی کنید که آیا ماشین هنگام بلند شدن توسط یک حرفه ای آزادانه می چرخد ​​یا خیر. اگر چرخ به آسانی چرخ نمی‌چرخد، من آن را به عنوان یک سرنخ واقعی در نظر می‌گیرم. دیدگاه من ساده است: یک ماشین در حال حرکت یک هشدار است، نه یک رمز و راز. ترمز اتصال یکی از اولین چیزهایی است که من رد می کنم زیرا می تواند یک کشش ثابت ایجاد کند که مانند یک مشکل تراز است. منتظر نمی مانم که صدا بلندتر شود یا سایش لاستیک بدتر شود. چرخ، لنت ها، کولیس و خطوط را چک می کنم. این عادت باعث صرفه جویی در وقت، پول و حدس زدن من شده است. اگر ماشین شما به دریفت ادامه دهد، من هم از آنجا شروع می کنم. امروز با ما تماس بگیرید تا بیشتر بدانید Xu: Sales@yunyuoffice.com/WhatsApp +8613757889029.

دیوید آلن، 2001، انجام کارها: هنر بهره‌وری بدون استرس کال نیوپورت، 2016، کار عمیق: قوانینی برای موفقیت متمرکز در دنیای پریشان دانیل جی لویتین، 2014، ذهن سازمان‌یافته: درست فکر کردن در عصر اطلاعات بیش از حد بارگذاری اطلاعات جولی مورگنسترن، سازمان‌دهی20، جولی مورگنسترن، سازماندهی20 خانه دفتر شما و زندگی شما ماری کوندو، 2011، جادوی تغییر زندگی مرتب کردن: هنر ژاپنی نظم دادن و سازماندهی