"من قبلاً صفحاتی را گم می کردم - اکنون هرگز این کار را نمی کنم." - کاربر واقعی، نتایج واقعی!

احساس باز کردن کتاب و ندانستن جایی که متوقف شدم را می دانم. یک یادداشت چسبناک می افتد. رسید گم می شود گوشه ای تا شده باعث می شود صفحه حتی قبل از اینکه فصل را تمام کنم فرسوده به نظر برسد. وقتی شب ها مطالعه می کنم، یا وقتی مکث می کنم تا به تماسی پاسخ دهم، یک چیز کوچک می خواهم که بتوانم به آن اعتماد کنم. من نمی خواهم بارها و بارها در صفحات جستجو کنم. به همین دلیل است که من شروع به ردیابی صفحه به عنوان بخشی از خواندن کردم، نه به عنوان یک فکر بعدی. من همیشه یک نشانگر را در کتاب نگه می دارم. به نظر اساسی می رسد، اما کل تجربه را تغییر می دهد. وقتی رمانی را می خوانم، از یک نشانک باریک استفاده می کنم که صاف می نشیند و بیرون نمی لغزد. وقتی روی کتاب آشپزی کار می کنم، صفحه مورد نیازم را قبل از شروع آشپزی علامت گذاری می کنم. وقتی یک دفترچه راهنما را می خوانم، یک نشانگر را در نزدیکی قسمتی که بیشتر به آن برمی گردم قرار می دهم. من در زمان صرفه جویی می کنم و به جای شماره صفحه روی محتوا متمرکز می شوم. همچنین یاد گرفتم که نشانگر صفحه مناسب باید با روش خواندن من مطابقت داشته باشد. اگر در خانه بخوانم، چیزی سبک و آسان برای جابجایی می خواهم. اگر کتابی را در کیفم حمل کنم، نشانگری می‌خواهم که خم نشود و اثری از خود باقی نماند. اگر با یادداشت می‌خوانم، فضای کافی می‌خواهم تا جای خود را حفظ کنم و همچنان خطی را که روی آن بودم ببینم. یک انتخاب طرح کوچک می‌تواند باعث شود که مطالعه راحت‌تر شود. چند عادت بیشتر به من کمک می کند. من یک نشانگر را برای کتاب فعلی خود نگه می دارم. من از استفاده از ضایعات کاغذ تصادفی اجتناب می کنم، زیرا آنها بی ضرر به نظر می رسند اما به سرعت از بین می روند. من نشانگر را قبل از توقف خواندن قرار می دهم، نه بعد از اینکه کتاب را زمین بگذارم. وقتی کتاب را دوباره باز می کنم، جایی را انتخاب می کنم که به راحتی پیدا شود. من از همین سیستم برای مطالعه کتاب‌ها، دستور العمل‌ها و راهنمای سفر استفاده می‌کنم، بنابراین انرژی را برای ساختن یک عادت جدید هدر نمی‌دهم. من هنوز یک آخر هفته را به یاد دارم که در حال خواندن یک راهنمای طولانی در مورد تعمیر خانه بودم. در نیمه راه توقف کردم تا به پیامی پاسخ دهم، بعداً برگشتم و صفحه را پیدا نکردم. چند دقیقه به عقب و جلو چرخیدم. بعد از آن، روال خود را تغییر دادم. من شروع به نگه داشتن یک نشانگر محکم روی خطی کردم که به آن رسیدم، و قبل از حرکت، بخش‌های کلیدی را علامت‌گذاری کردم. روند آرام تر شد. خواندن سبک تر بود. این همان بخشی است که من بیشتر از همه برایم ارزش قائل هستم. یک ترفند فانتزی نیست. قول بزرگی نیست فقط راهی روشن برای حفظ جایگاهم و ادامه حرکت. اگر اغلب مطالعه می‌کنید، از روی کتاب‌ها مطالعه می‌کنید، یا با راهنماهای چاپی کار می‌کنید، فکر می‌کنم ردیابی صفحه بیش از آنچه مردم به آن توجه می‌کنند شایسته توجه است. یک نشانگر خوب، یک عادت واضح، و یک صفحه تمیز می‌تواند بسیاری از ناامیدی‌ها را نجات دهد. من الان جای خودم را حفظ می کنم. این تغییر کوچک بازگشت هر کتاب را آسان تر می کند.

من می دانم که خواندن ادعاهای بی پایان چه احساسی دارد و هنوز احساس عدم اطمینان می کنم. من دیده‌ام که مردم انرژی زیادی را صرف وعده‌ها می‌کنند و خیلی کم را صرف آنچه واقعاً کمک می‌کند. آنها چیزی را می خواهند که متناسب با زندگی واقعی باشد. خط پر زرق و برق نیست. ایده مبهمی نیست. آنها آرامشی را می خواهند که می توانند احساس کنند و از افرادی مانند آنها مدرک می خواهند. به همین دلیل است که من روی کاربران واقعی تمرکز می کنم. وقتی به یک محصول یا خدمات نگاه می کنم، با نسخه تبلیغاتی شروع نمی کنم. من با داستان کاربر شروع می کنم. می خواهم بدانم چه مشکلی داشتند؟ می خواهم بدانم چه چیزی تغییر کرده است. من می خواهم بدانم بعد از استفاده از آن چه احساسی راحت تر شد. یکی از دوستان من زمانی ابزارهایی را انتخاب می کرد که روی کاغذ ظاهر خوبی داشتند اما در استفاده روزانه ناموفق بودند. تنظیم خیلی سخت بود. مراحل خیلی زیاد بود. نتیجه همیشه یکسان بود: ناامیدی. هنگامی که او به گزینه ساده‌تری با راهنمایی روشن و بازخورد صادقانه از سایر کاربران روی آورد، استرس او به سرعت کاهش یافت. تغییر بلند نبود. عملی بود این نوع تغییر برای من مهم است. من فکر می‌کنم «کاربران واقعی، امداد واقعی» به این معنی است. این در مورد داستان های کامل نیست. این در مورد مردم عادی است که با مشکلات مشترک روبرو می شوند، سپس چیزی را پیدا می کنند که متناسب با روال روزمره آنها باشد. یاد گرفته ام قبل از اینکه به راه حل اعتماد کنم به دنبال سه نشانه باشم. بررسی می کنم که آیا بازخورد کاربر خاص است یا خیر. یک بررسی واقعی جزئیات را ذکر می کند. در مورد راه اندازی، راحتی، سهولت استفاده، پاسخگویی به خدمات یا نتایج روزانه صحبت می کند. پشت مداحی توخالی پنهان نمی شود. بررسی می کنم که آیا راه حل با مشکل مطابقت دارد یا خیر. اگر کسی به دردسر کمتری نیاز دارد، من به دنبال مراحل ساده هستم. اگر کسی نیاز به پشتیبانی دارد، من به دنبال خدمات شفاف هستم. اگر کسی نتایج ثابتی می خواهد، من به دنبال ثبات هستم، نه سر و صدا. بررسی می‌کنم که آیا برند مانند یک شخص صحبت می‌کند یا خیر. من به حرف های ساده بیشتر از قول های سنگین اعتماد دارم. وقتی پیام واضح باشد، می توانم سریعتر تصمیم بگیرم. وقتی پیام اجباری به نظر می رسد، عقب می روم. من همچنین متوجه شده ام که بسیاری از کاربران تغییر چشمگیر نمی خواهند. آنها بردهای کوچکی می خواهند که جمع شوند. والدین یک چیز کمتر می خواهند که نگران آن باشند. یک کارگر چیزی می خواهد که پس از یک روز طولانی تلاش را نجات دهد. دانش آموز ابزاری می خواهد که سردرگمی را اضافه نکند. یک کاربر ارشد دستورالعمل هایی را می خواهد که بتوانند بدون استرس دنبال کنند. این نیازها ساده هستند و دقیقاً به همین دلیل اهمیت دارند. آرامش واقعی زمانی شروع می شود که یک محصول یا خدمات به آن نیازها احترام بگذارد. فضا می دهد. وضوح می دهد. این مسیری را ارائه می دهد که احساس می شود قابل کنترل است. راه حل هایی را دوست دارم که درک مرحله بعدی را آسان می کنند. من پشتیبانی را دوست دارم که بدون تأخیر به سؤالات پاسخ می دهد. من نتایجی را دوست دارم که با روشی که مردم در حال حاضر زندگی می کنند مطابقت داشته باشد. آنجاست که اعتماد رشد می کند. من همچنین معتقدم که مثال های واقعی پیام را قوی تر می کنند. یکی از کاربران به من گفت که گزینه‌های زیادی را قبل از یافتن گزینه‌های مناسب برای برنامه‌اش امتحان کرده است. او نیازی به یک وعده بزرگ نداشت. او به روالی نیاز داشت که بتواند آن را حفظ کند. هنگامی که او دچار آن شد، پس از چند روز این عادت را ترک کرد. آن داستان با من ماند زیرا صادقانه بود. بدون درام فقط یک تغییر واقعی در زندگی روزمره. کاربر دیگری گفت که از خواندن دستورالعمل های گیج کننده خسته شده است. او چیزی به اندازه کافی واضح می خواست که فوراً از آن استفاده کند. وقتی طرح تمیزتر و پشتیبانی بهتری پیدا کرد، اعتماد به نفس بیشتری پیدا کرد. این اعتماد به نفس کل تجربه را بهتر کرد. من فکر می کنم به همین دلیل است که محتوای کاربر اول کار می کند. مردم می توانند بفهمند که چه زمانی یک پیام از تجربه واقعی می آید. وقتی فشار، سردرگمی و آرزوی چیزی بهتر را درک کند، می توانند احساس کنند. آنها همچنین می توانند تشخیص دهند که چه زمانی یک ادعا خیلی سخت تلاش می کند. به همین دلیل است که صدای آرام، مزایای واضح و زبان صادق را ترجیح می دهم. اگر امروز برای یک برند می‌نوشتم، پیام را ساده نگه می‌داشتم: به کاربران واقعی گوش دهید، نقاط درد واقعی را نشان دهید، نتایج واقعی را به اشتراک بگذارید، قدم بعدی را آسان کنید. این رویکرد برای من انسانی تر است. همچنین به افراد مناسب کمک می کند تا خود را در پیام ببینند. وقتی کاربران احساس می کنند دیده می شوند، توجه می کنند. وقتی احساس می کنند درک شده اند، می مانند. وقتی آرامشی را می بینند که با زندگی روزمره آنها مطابقت دارد، با اطمینان بیشتری وارد عمل می شوند.

من احساس را می دانم. من یک مقاله مفید، یک صفحه محصول یا یک یادداشت تحقیقاتی را باز می کنم و می خواهم آن را برای بعد نگه دارم. سپس نوار برگه پر می شود، پیوند مدفون می شود، و من تلاش بیشتری برای یافتن دوباره آن صرف می کنم. این مشکلی است که این ایده ساده حل می کند: صفحات را در چند ثانیه ذخیره کنید، پیوند را نزدیک نگه دارید و بدون درهم ریختگی به آن بازگردید. من از یک روش ساده استفاده می کنم که برای پست های وبلاگ، صفحات خرید، مقالات ذخیره شده، لینک های مرجع و یادداشت های پروژه کار می کند. - صفحه‌ای را که می‌خواهید نگه دارید باز کنید - روی ذخیره یا نشانک‌گذاری کلیک کنید - یادداشت کوتاهی مانند «بخوانید بعد» یا «ایده مشتری» اضافه کنید - آن را در پوشه‌ای قرار دهید که با موضوع منطبق است - وقتی دوباره به آن نیاز داشتید بر اساس کلمه کلیدی جستجو کنید این عادت کوچک به من کمک می‌کند سازماندهی کنم. من فقط به حافظه متکی نیستم. من صفحات مفید را با برگه های تصادفی مخلوط نمی کنم. من می توانم صفحات وب را ذخیره کنم، آنها را برچسب گذاری کنم و با تلاش کمتر دوباره آنها را پیدا کنم. یک دانش آموز می تواند خواندن کلاس را در یک مکان ادامه دهد. یک بازاریاب می تواند نمونه های کمپین را ذخیره کند. یک خریدار می تواند صفحات محصول را نگه دارد و بعداً آنها را مقایسه کند. نویسنده می‌تواند منابع را ذخیره کند و زمانی که پیش‌نویس نیاز به پشتیبانی دارد، به آنها بازگردد. من همچنین از یک قانون پیروی می کنم: لیست ذخیره را تمیز نگه دارید. اگر هر صفحه را ذخیره کنم، لیست نویزدار می شود. اگر فقط موارد مهم را ذخیره کنم، لیست مفید باقی می ماند. من دوست دارم یک یادداشت کوتاه اضافه کنم زیرا به من یادآوری می کند که چرا صفحه را در ابتدا ذخیره کردم. آن عادت کوچک مرا از پیمایش در پیوندهایی که دیگر به آن نیاز ندارم نجات می دهد. من به ابزارهای ساده ای که یک کار را به خوبی انجام می دهند اعتماد دارم. صفحه را ذخیره کنید، آن را به وضوح برچسب بزنید، سریع آن را پیدا کنید و به حرکت ادامه دهید. این همان جریان کاری است که من هر روز استفاده می کنم، و با روشی که کار واقعی اتفاق می افتد مطابقت دارد.

من فشاری که با یک متن طولانی وارد می شود را می دانم. یک گزارش، یک کتاب، یک پست وبلاگ، حتی یک پیام کاری می تواند زمانی که ذهن من از قبل پر شده باشد، سنگین باشد. به خودم فشار می آوردم تا سریع تمام شود. عجله کردم، خطوط کلیدی را از دست دادم و نیمی از آنچه خواندم را فراموش کردم. چیزی که اکنون به من کمک می کند عادت خواندن آرام است. من یکباره کمتر انجام می دهم و بیشتر می فهمم. من با یک دلیل روشن برای خواندن شروع می کنم. از خودم می پرسم از متن چه می خواهم. یک ایده سریع، یک نکته مفید یا یک تصویر کامل. همین سوال کوچک مرا از خواندن بدون جهت باز می دارد. صفحه را به قطعات کوچک تقسیم می کنم. چند خط خواندم، مکث کردم، سپس ادامه دادم. این سرعت ساده به من کمک می‌کند تا در متن باقی بمانم. وقتی به آن استراحت کوتاه می‌دهم، ذهنم آنقدر منحرف نمی‌شود. من یک برنامه خودکار یا یادداشت را نزدیک نگه می دارم. من یک خط کوتاه می نویسم، نه یک بلوک متن طولانی. استفاده از یادداشت کوتاه بعداً آسان است. همچنین به من کمک می کند در حین مطالعه فعال بمانم. قبل از اینکه احساس تخلیه کنم می ایستم. وقتی چشمانم می سوزد یا افکارم شروع به سرگردانی می کنند، استراحت کوتاهی می کنم. می ایستم، کمی آب می نوشم و با سر روشن تر برمی گردم. من تکلیف خواندن مناسب برای روز را انتخاب می کنم. اگر مشغول هستم، یک مقاله کوتاه یا یک فصل را انتخاب می کنم. اگر فضای بیشتری داشته باشم، به یک قطعه طولانی تر می روم. هدف من این نیست که تا حد امکان بخوانم. هدف من این است که به خواندن ادامه دهم بدون اینکه آن را به یک بار تبدیل کنم. هفته گذشته یکی از همکارها این را به روشی بسیار ساده به من نشان داد. او یک راهنمای محصول طولانی برای خواندن قبل از تماس مشتری داشت. او عادت داشت با عجله از آن عبور کند و قطعات مورد نیازش را از دست بدهد. این بار او راهنما را در بخش های کوچک خواند، سه یادداشت کوتاه نوشت و صفحه را با نکات اصلی خود باز نگه داشت. او در تماس با آرامش بیشتری صحبت کرد و نیازی به حدس زدن موضوع نداشت. قانون خودم واضحه من سعی نمی کنم مثل یک ماشین بخوانم. من مانند فردی می خوانم که ایده های روشن و سرعتی ثابت می خواهد. بعضی روزها تند می خوانم. بعضی روزها فقط چند صفحه می خوانم. این ترکیب باعث می‌شود خواندن احساس سختی نداشته باشد. اگر خواندن شروع به احساس سنگینی کرده باشد، سرعت آن را تغییر می‌دهم، نه ارزش متن را. من یکباره کمتر می خواندم، یک یادداشت واضح نگه می داشتم و اجازه می دادم صفحه کمی نفس بکشد. وقتی از مبارزه با آن دست می کشم، این عادت سبک تر می شود. می خواهید بیشتر بدانید؟ به راحتی با Xu تماس بگیرید: Sales@yunyuoffice.com/WhatsApp +8613757889029.

Anne M Bogel 2017 I'd Be Reading Donald A Norman 2013 The Design of Everyday Things Barbara Oakley 2014 A Mind for Numbers Jakob Nielsen 1994 Usability Engineering Seth Godin 2018 This Is Marketing Edward R Tufte 2001 نمایش کمی اطلاعات بصری